Archive for category Reizen & Sightseeing

Beijing, Xi’an en Chongqing

The Shaanxi Set Menu.Met onze landing op het vliegveld van Beijing na een vlucht vanaf Ulanbaatar begon het laatste deel van onze reis. De komende anderhalve week stond in het teken van bezoekjes aan vrienden en familie.

Voor we de nachttrein naar Xi’an namen gingen we eerst een hapje eten met Xiao Na, een oude klasgenote van Sun Hui, en haar man. Ik heb ze nu meerdere keren ontmoet en het blijven bijzonder aardige lui. Bovendien is het prettig dat ze ‘putong hua’ (standaard Mandarijn) spreken en geen dialect, waardoor ik ook nog een beetje kan deelnemen aan het gesprek en tot op zekere hoogte kan volgen waar het over gaat.

De dag dat we aankwamen in Xi’an was de lucht grijs van de vervuiling dus op een onaangename manier deed het vertrouwd aan. We gebruikten de eerste dag voor een bezoek aan Gaoxin, de wijk waar ik twee jaar gewoond heb. Ik was benieuwd naar de veranderingen en was bezig met het schrijven van een artikel over het verdwijnen van de dorpjes in dat en andere delen van Xi’an. Waar ooit het dorp had gelegen waar ik ‘s middags ging lunchen stonden nu 6 enorme flatgebouwen. Ook op een kruising verderop was een gigantisch winkelcentrum gebouwd.

Sun Hui’s ouders arriveerden de volgende dag in Xi’an en de dagen erna leken we met name bezig te zijn om al ons favoriete eten uit Xi’an af te werken voordat we weer zouden vertrekken. We aten met Mary Chang, voormalig medewerkster van Agape, een van de goede doelen waar ik in Xi’an vrijwilligerswerk voor had gedaan. Met Sima aten we Sun Hui’s favourite pittige garnalen. Ik zocht Bart, eigenaar van de ooit zo populaire Belgian Bar, op voor een paar biertjes. Ik was de enige klant in de bar … en ik kreeg m’n twee pints gratis. Bart stond op het punt te verhuizen naar Singapore en ik kwam langzaam tot het besef dat Xi’an niet langer het Xi’an was waar ik gewoond had. Dat lag niet eens zo zeer aan het feit dat de stad zich blijft ontwikkelen (er is inmiddels een tweede metrolijn en een nieuw park rondom de zuidpoort van de stadsmuur) maar dat het meer te maken heeft met de mensen. Mijn herinneringen aan Xi’an bestaan niet alleen uit de plaatsen en het eten maar net zo goed uit alle vrienden en bekenden, van wie er nog maar een handjevol over zijn. Waar we vorig jaar nog met zo’n 15 man kao rou (BBQ) gingen eten waren er nu maar een handjevol mensen. KTV (karaoke) hebben we overgeslagen omdat mijn twee ‘zangpartners’ Amin en Leo niet in Xi’an waren.

Terug in Xi'an.Dit wil niet zeggen dat het niet leuk was om terug te zijn. Ik lunchte met Norm, een leraar Marketing aan de Shaanxi Normal University, waar ik in het verleden wat colleges voor heb verzorgd en we maakten kennis met Jeffrey, een nieuwe medewerker van Horsten International, een Belgisch bedrijf waar ik regelmatig seminars mee doe. We bezochten ook de nieuwe populaire kroeg, Near Wall, waar men eigen bier brouwt voor wat drankjes met Viv, Nick, Tony en Sima. Maar uiteindelijk voelde Xi’an niet helemaal meer als thuis. En met het vooruitzicht dat de laatste vrienden wellicht ook in de komende tijd vertrekken neemt de drang om Xi’an elk jaar te bezoeken ook af. We zullen zeker nog een terugkomen voor de stad en het eten, maar Xi’an zal nooit meer helemaal hetzelfde zijn zonder onze vrienden.

Met z’n vieren vervolgde de reis zich naar Chongqing, waar Sun Hui’s broer woont met zijn vrouw en schoonouders. Leuk om iedereen weer te zien, hoewel communiceren meteen een stuk lastiger werd door de dialecten (‘Datong hua’ voor Sun Hui’s familie en ‘Sichuan hua’ voor haar broer’s schoonfamilie). Het resultaat is meestal weer veel glimlachen en staren naar andermans gesprekken die je niet kunt volgen. De taalbarrière blijft lastig.

Chongqing bij nacht.Chongching is een boeiende stad. Een van de snelst groeiende steden ter wereld en zeer indrukwekkend om te zien als je over een van de bruggen aan komt rijden naar het schiereiland dat het centrum van de stad vormt. Van buitenaf lijkt het een Manhattan-achtig kluster van enorme flatgebouwen, maar als je je tussen die gebouwen begeeft zie je allerlei oude gebouwen en sloop van bouwvallige huisjes. Door het heuvelachtige landschap waarop de stad in gebouwd is het geheel echt een 3D constructie. Het ene moment loop je onder een autoweg en het andere moment kijk je omlaag naar een voetgangerspad tientallen meters onder je. Ik had dan ook volop plannen om de stad en de omgeving te verkennen (ondanks dat ik er al twee keer eerder ben geweest). Het weer gooide echter roet in het eten. Het regende 3 dagen lang vrijwel continu waardoor we zo’n beetje opgesloten zaten in het (gelukkig prima) hostel. Als het tussen de buien droog was en je even naar buiten ging kwam je nog klam terug dankzij de luchtvochtigheid van 95%. In de avonden gingen we eten met de hele familie, waarbij het super pittige eten er tot twee keer voor zorgde dat ik opnieuw in de hotelkamer moest blijven de ochtend erna … als je begrijpt wat ik bedoel.

Ci Qi Kou.Naast een afspraak bij de Nederlandse consul in Chongqing, een bezoekje aan Hongya Dong winkelcentrum met z’n merkwaardige piratenthema (waar ik in 2011 al eens met Gijs was geweest) was eigenlijk de enige nieuwe bestemming Ci Qi Kou, een oud dorpje 14 kilometer ten westen van het centrum van de stad. In de regen schuifelden we met honderden andere Chinezen onder paraplu’s door de oude straatjes. Ik kreeg al snel in de gaten dat ook Ci Qi ten prooi was gevallen aan hetzelfde lot als alle andere oude dorpjes in China, of het nu Pingyao, Wuzhen, Yangshuo, Xidi, Hongcun, Lijiang of Zhongdian is. De historische waarde van de locatie en de kans om te laten zien hoe het leven er vroeger aan toe ging is ondergeschikt aan de commercie. Net als in de andere genoemde plaatsen is Ci Yi een aaneenschakeling van souvernirshops (die grotendeels dezelfde meuk verkopen), restaurants en coffeeshops. We streken een tijdje neer in een theehuis waar Chongqing Opera werd opgevoerd, waarbij zoals gewoonlijk de ‘face changing’ optredens me het meeste konden boeien, onder andere omdat er niet in gezongen wordt. ;-)
In een van de avonden namen we na het eten ook een ritje met de kabelbaan die het schiereiland verbindt met de zuidelijke oever. Een mooie kans om de stad in zijn nachtelijke glorie te zien liggen.

En zo kabbelden zes dagen in Chongqing voorbij met vooral regen en familieetentjes. We waren inmiddels vijf weken van huis en de verveling en frustratie over de vreselijke internet en VPN verbindingen in China begonnen bij mij toe te slaan. Kortom, hoog tijd om terug te keren naar Uden via twee stops in Beijing en Kopenhagen.

Klik hier voor de foto’s van Xi’an 2015.

Klik hier voor de foto’s van Chongqing 2015.

No Comments

Vaarwel Mongolië

Choijin Lama Tempel.Mijn voorspelling dat we hoofdstad niet zouden halen kwam helaas uit. Vlak voor Ulaanbaatar hield ons Mitsubishi busje er voor de derde keer in een week mee op. Opnieuw moesten we naar de dichtbijzijnste garage, aan de rand van Ulaanbaatar gesleept worden. Niemand was op dit moment meer verbaasd en frustratie had plaatsgemaakt voor sarcasme. Uiteindelijk werd er een extra taxi geregeld en baanden we ons door de vreselijke verkeersopstoppingen een weg naar een van de Modern Nomads restaurants voor een afsluitende maaltijd.

Ondanks de trage bediening hielden we nog wat tijd over om de stad in te gaan. Helaas konden we de attracties die op de eerste dag in Ulaanbaatar van het reisschema waren geschrapt (en waarmee de lokale agent zich twee tickets per persoon had bespaard?) niet allebei meer bezoeken maar we konden op eigen houtje nog wel een bezoekje brengen aan het Nationaal Museum, wat erg de moeite waard was. Daarnaast bezochten we nog de Choijin Lama Temple welke een onverwachte verrassing bleek te zijn. Deze voormalige vestiging van het Boeddhistisch staatsorakel doet nu dienst als museum en er zijn fantastische tangkha’s, maskers, beelden en muurschilderingen te zien. Achteraf gezien de meest interessante tempel die we in Mongolië bezocht hebben en de audio guide die we huurden hielp daar goed aan mee.

Vaarwel Mongolië

In tegenstelling tot anderen staat Mongolië niet in mijn persoonlijke top 5 van reizen. En dat is opmerkelijk want het is een fantastisch land met een rijke historie, hoewel je moeite moet doen om daar buiten de musea in de hoofdstad iets van terug te zien. De landschappen zijn indrukwekkend, maar ook enorm uitgestrekt. Je kunt dagen door de dorre Gobi of de groene heuvels van Mongolië reizen en als iemand je ergens in die regio’s zou droppen is de kans groot dat je dagen kunt lopen zonder een idee te hebben waar je je bevindt. Dat is indrukwekkend maar tegelijk ook een groot nadeel. Het betekent lange reistijden waarbij het landschap na een aantal uur gaat vervelen en het lang duurt voor je echt iets nieuws ziet. Mongolië is mijn eerste reis waarbij ik een boek over het land (het fantastische When Things Get Dark) uit heb gelezen voor de reis beëindigd is.

Gerkamp bij Khustain Nationaal Park.Er zijn mooie dingen te zien, naast de genoemde landschappen zijn er adembenemende kliffen, indrukwekkende (maar ook minder boeiende) tempels, kalme meren, dode vulkanen, rustige valleien en prachtige uitzichten. Wat dat betreft voldoet Mongolië aan alle verwachtingen.
De gerkampen waar we in sliepen overtroffen zelfs de verwachtingen. Ik had, gebaseerd op Biedjee’s reisverslag, verwacht dagen lang niet te kunnen douchen maar bijna elk gerkamp had een prima doucheruimte en westerse toiletten. De gers waren goed verzorgd en over het algemeen koel ondanks het soms hete weer. Het eten in de gerkampen was gelukkig lang niet altijd geitenvlees, wat je heel snel zat bent, maar met name aan het einde steeds vaker rundsvlees en er was goed rekening gehouden met westerse smaak. Normaal eet ik het liefste de lokale keuken maar die is in Mongolië niet echt gevarieerd. Zelfs de buuz, de lokale dumplings met geitenvlees, ben je na twee keer wel zat.

Nadeel van sommige gerkamps was wel de afgelegen locatie en het feit dat er weinig anders te doen was dan rondlopen in de omgeving. Een aantal keer waren we gestrand in een kamp met de dichtbijzijnste provinciale stad zichtbaar aan de horizon, maar zonder zelfs een lekker koud biertje; de koelkast ging pas om 7 uur aan en om 10 uur weer uit voor het de opgewarmde drankjes goed had kunnen koelen. Op die dagen zag ik het nut van een gerkamp niet zo en had ik ze graag verruild voor een simpel hotelkamertje in de stad.

Door de Gobi.De Mongolen zelf zijn redelijk gereserveerd. Het aantal keren dat ik onze chauffeurs in twee weken tijd heb zien glimlachen kan ik op één hand tellen. Dit wil niet zeggen dat ze onvriendelijk of ongastvrij zijn, in tegendeel, maar het schept ook niet echt een gezellige sfeer. De twee overnachtingen bij lokale families vond ik wel hoogtepunten van de reis omdat je dan echt een beetje het gevoel kreeg hoe het is om hier te leven, met een hele familie in een ger tussen de geiten, kamelen, paarden en schapen, met soms geen enkele sterveling in de wijde omgeving. Tegelijk is het wel die afgezonderheid die al snel een gevoel van verveling oplevert …

Maar de belangrijkste reden dat Mongolië niet een van mijn favoriete reizen is blijft toch wel de lange reistijden. Ik heb niet het gevoel dat ik het land echt ervaren heb. Het voelt toch vooral alsof ik 2600 kilometer en 100 uur lang het eindeloze landschap aan me voorbij heb zien trekken op de achterbank van een busje terwijl het kunstleer het zweet over m’n rug doet lopen en de tocht en stof van de open ramen voorin de wagen me een verkoudheid gaven. ‘s Middags even eruit om te wachten op een lunch en een of twee keer per dag even luchten bij een bezienswaardigheid om vervolgens door te rijden naar een gerkamp op een mooie, maar geïsoleerde lokatie.

Het feit dat we in een busje reisden dat om de haverklap kapot ging heeft niet bijgedragen aan het reisgenot. Reizen is Azië is een avontuur met onverwachte wendingen en autoproblemen zijn niet zeldzaam. Maar dit waren problemen die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden. En het feit dat er toch wel wat belangenverstrengeling in de reis zat maakte het misschien lastig voor onze gids Ziggi om in deze gevallen kritisch op te treden. Immers, het busje was van de bestuurder en de bestuurder was haar broer.

Wat dan wel de juiste manier is om dit land te zien weet ik niet. Maar in de 2 weken van de tour die we geboekt hadden is het alles behalve optimaal. Misschien moet je wel een maand lang te paard door het landschap trekken. Of misschien moet je het doen zoals de Nederlanders die we tegen kwamen en in robuste campertjes door het land trokken en slechts 100 kilometer per dag reden. Misschien is Mongolië wel gewoon een land dat niet makkelijk op een voor mij prettige manier te doen is en heb ik de reis echt onderschat. Ik weet het niet, maar uiteindelijk heb ik het gevoel het land op de achterbank meer ervaren te hebben in When Things Get Dark dan in de reis van twee weken.

No Comments

Door Centraal Mongolië

Erdene Zuu Khiid klooster.De uitgestrekte leegte van de Gobi woestijn maakte plaats voor de groene heuvels van Centraal Mongolië. Na in vijf dagen ruim 1300 kilometer te hebben afgelegd hadden we nog ongeveer dezelfde afstand voor de boeg, met het verschil dat we die in zeven dagen zouden doen en veelal over asfaltwegen. Op de een of andere manier voelde iedereen zich meteen meer thuis in het groenere landschap en het vooruitzicht van kortere dagen in de auto was ook uitermate welkom. Maar kortere reisdagen betekende nog steeds een uur of vijf rijden per dag.

Net als de woestijn had plaatsgemaakt voor groene heuvels had ik de ‘greatest hits’ van Modern Talking en Mongolië’s versie van Marco Bakker uit de CD speler inmiddels verruild voor Mike Oldfield’s Hergest Ridge, Ommadawn en Incantations op m’n iPod. Die muziek vond ik toch iets beter bij het landschap passen.

De eerste plek die we aandeden was Kharkhorin en meteen historisch gezien de meest interessante bestemming van de reis. In de 13e eeuw was het onder de naam Kharakorum 40 jaar de hoofdstad geweest van het Mongoolse rijk onder de leiding van Chenggis’ zoon Ögedei. Het was een indrukwekkende stad geweest met bloeiende handel, tot Chenggis’ kleinzoon Kublai de hoofdstad verplaatste naar het huidige Beijing. Kharakorum raakte in verval, werd verwoest door de Machurians en van de overblijfselen werd in de 16e eeuw het Erdene Zuu Khiid klooster gebouwd. Na een bezoekje aan het mooi vormgegeven museum van de stad (inclusief moeilijk verstaanbare museumgids) stond een bezoekje aan dat klooster op het programma.

Erdene Zuu Khiid klooster.Erdene Zuu Khiid, Mongolië’s eerste Boeddhistische klooster, had ooit tientallen tempels en tijdens de hoogtijdagen woonden er meer dan 1000 monniken. Tijdens het bewind van Stalin werd op 3 tempels na het gehele complex verwoest en de monniken vermoord of naar Siberia verhuisd. In 1965 werd het heropend als museum en na de val van het communisme in 1990 werd het opnieuw een actieve tempel.

Het klooster wordt omsloten door een muur met 108 stupa’s en als je binnenloopt valt meteen op dat driekwart van de ruimte binnen de muren leeg is; bewijs van de verwoesting in de jaren ’30. De overige ruimte bevat de drie tempels die niet verwoest waren, opgedragen aan drie fasen in het leven van de Buddha. Ook staat er een grote witte stoepa en een Tibetaanse tempel. Hoewel ik de afgelopen jaren talloze tempels heb gezien was deze, zeker gezien het achterliggende verhaal, ook weer bijzonder. Het blijft ook interessant om te zien dat de Tibetaanse stroming in het Boeddhisme ook in dit land aanwezig is.

Khorgo Uul vulkaan.Na een overnachting in een gercamp bij de rivier (muggen!) waar we ook een heuvel beklommen en uitkeken over Kharkhorin, dat weinig meer van zijn oude glorie bezat, reden we de volgende dag westwaards. Na een korte stop in de provinciale hoofdstad Tsetserleg, waar we voor het eerst in een week weer een beetje menselijke bedrijvigheid aantroffen, reden we door naar Therhiin Tsagaan Nuur National Park. Een bestemming waar we om meerdere redenen naar uitkeken. Niet alleen hadden we hier twee overnachtingen en dus een dag zonder autoritten, we zouden ook verblijven bij de familie van onze gids Ziggi en haar broer, een van de chauffeurs.

Ziggi’s ouders hadden een klein gercamp in een vallei die dezelfde rust en schoonheid had als Terelj, waar onze reis in Mongolië begonnen was. Ziggi’s moeder kookte voor ons, trakteerde ons op zelfgemaakte kaas en zowel verse als gedroogde yoghurt terwijl de chauffeurs voor zichzelf een grote, illegaal gevangen marmot klaarmaakten met een gasbrander.

Therhiin Tsagaan Nuur (White Lake).We konden een stukje op de paarden rijden als we wilden en ‘s avonds vulde de vallei zich met terugkerend vee van yaks en geiten. Zelfs de oma van Ziggi, die een ger verderop woonde, kwam even op bezoek. Een leuke ervaring en een van de hoogtepunten van de reis. Het was helaas tevens het moment dat de onvermijdelijke buikproblemen bij mij optraden. Toen ik slapjes in bed kroop en Ziggi’s moeder de kachel in onze ger had aangestookt om de ijzige kou in de vallei buiten te houden kwam Ziggi me nog een kom warme zelfmaakte vodka met boter brengen. Schijnbaar Mongolië’s paardemiddel tegen diarree. Of het hielp weet ik niet, maar ik was een dag later flink opgeknapt.

De volgende dag gingen we toch heel even de auto in de om ons een paar kilometer verderop naar het Witte Meer en de dode Khorgo Uul vulkaan te brengen. We beklommen de 200 meter hoge krater en liepen er omheen, genietend van het uitzicht. Tsagaan Nuur, het 16 kilometer lange Witte Meer, was ook een oase van rust en de torentjes van zwart lavasteen die de lokale bevolking aan de oever had gemaakt bijzonder om te zien. Met koud bier dat we in een nabij toeristenkamp hadden gescoord was het ideaalplaatje compleet.

Maar het geluk was van korte duur …

Kameelrijden bij Mongol Els.We waren het dorp de volgende morgen nog niet uit of een van de twee Mitsubishi busjes hield er opnieuw mee op. Na een poging om hem ter plekke te maken werd hij voor de tweede keer op sleeptouw genomen naar de dichtbijzijnste garage. Na de belofte dat het probleem in een uur of anderhalf wel verholpen zou zijn bleven de chauffeur’s tijd rekken en uiteindelijk konden we in plaats van de geplande 9 uur pas om half 3 vertrekken. De stemming in de groep was tot het vriespunt gedaald, zeker omdat dit al de derde keer was dat hetzelfde busje gerepareerd moest worden. Het feit dat Ziggi vertelde dat er wel vaker problemen waren met dit busje maakte de stemming er niet beter op.

Uiteindelijk kwamen we zo vijf uur te laat aan bij het gerkamp van de warmwaterbronnen van Tsenkher. De geplande wandeling in de mooie bosrijke omgeving konden we daardoor vergeten. Gelukkig hadden we ‘s avonds nog wel volop tijd om het vuil van de afgelopen dagen van ons af te weken in de warmwaterbron van het kamp. Ook de volgende dag stonden een aantal bijzondere bestemmingen op het programma. Eerst de zandduinen van Mongol Els (ook bekend als Elsen Tasarkhai), niet zo indrukwekkend als Khongoryn Els in de Gobi maar Sun Hui kon er wel een kort kameelritje maken (na Egypte en India hoef ik zelf niet meer op zo’n beest). Vervolgens een bezoekje aan een klein tempeltje (Erdiin Khambiin Khiid) en een overnachting in een gerkamp tussen de rotspartijen van Khogno Khan Uul, waar je het gevoel had verzeild te zijn in een door Roger Dean getekende albumhoes van Yes.

Tahki paarden (Prezewalski paarden).Ons laatste gerkamp voor de terugkeer naar Ulanbaatar was meteen een van de best verzorgde, met een thermosfles warm water in de ger, goed eten in het restaurant en (jawel!) koud witbier. De locatie was Khustain National Park, waar de beschermde Tahki paarden (Prezewalski paarden) na het uitsterven in Mongolië door een Nederlands project waren teruggebracht uit Europese dierentuinen en opnieuw waren uitgezet in 1992. Inmiddels leven er meer dan 300 exemplaren in het park. Natuurlijk gingen we die avond het park in om de paarden, die terugkeerden naar de waterplekken om te drinken, te vinden.

En zo begonnen we de volgende morgen aan de laatste 90 kilometer van de reis, terug naar Ulanbaatar …

Klik hier voor de foto’s van Centraal Mongolië.

No Comments